Γεια σας αγαπημένοι μου συνασθενείς! Ονομάζομαι Ανδρέας Μαρκάκος και είμαι Ελληνοκύπριος. Μεγάλωσα σε ένα παραθαλάσσιο χωριό της Μάνης. Aποστρατεύτηκα ως έφεδρος Αξιωματικός στα αλεξίπτωτα και σπούδασα Φυσική Αγωγή στο ΤΕΦΑΑ Σερρών. Ταυτόχρονα έγινα εκπαιδευτής καταδύσεων και στον ελεύθερό μου χρόνο, ασχολήθηκα με αρκετές άλλες δραστηριότητες αναψυχής, όπως ορειβασία, αναρρίχηση, σκοποβολή, ποδηλασία κ.α.
Αυτά ως το καλοκαίρι του 2015. Τότε, περιμένοντας το πρώτο μου παιδί, σε ηλικία 26 ετών και ταυτόχρονα με μια περίοδο έντονου στρες, ήρθε το πρώτο σύμπτωμα: «Lhermitte». Ρωτούσα τη μάνα μου, που είναι γιατρός, να μου εξηγήσει, νομίζοντας πως έχω αυχενικό!…Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβω, ξεκίνησα τις διαδικασίες που λίγο πολύ γνωρίζουμε όλοι. Μαγνητικές, εισαγωγή στο Νοσοκομείο, κορτιζόνες, αιματολογικές, παρακέντηση… Μετά ήρθαν κι άλλα συμπτώματα και μεγαλύτερα σχήματα κορτιζόνης. Μουδιάσματα, προβλήματα βάδισης και συντονισμού, ομιλίας, όρασης, επιτακτική ούρηση… Ξανά μαγνητικές για να βγει η διάγνωση… 6-7 μήνες, αρκετά κουραστικοί και ψυχοφθόροι!
Τη διάγνωση μάλλον θα έλεγα την πήρα αρκετά «ψύχραιμα». Προσπάθησα να σκέφτομαι τον γιο μου και ο,τιδήποτε θετικό μπορούσα, με εξαίρεση ένα συνεχόμενο ερώτημα που με βασάνιζε… Γιατί σ’ εμένα;
Μην το κάνετε αυτό το λάθος! Απάντηση δεν θα βρείτε και μετά από μια έντονη κουβέντα με τον τότε γιατρό μου, Δημήτρη, κατάλαβα πως ίσως να είναι και κάπως εγωιστικό! Καθημερινά περίπου 10.000 παιδιά πεθαίνουν από υποσιτισμό. Πάνω από 250 από καρκίνο και περίπου 10.000 άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους σε δυστυχήματα!
Γιατί λοιπόν σε εμάς; Γιατί έτσι είναι η ζωή! Αυτά τα χαρτιά μας μοιράστηκαν και με αυτά θα πρέπει να παίξουμε . (Και σε κάποιες περιπτώσεις αν δεν βάλουμε μυαλό, ίσως στην πορεία φορτωθούμε ακόμα χειρότερα χαρτιά)! Έτσι και εγώ αποφάσισα από νωρίς ότι θέλω να «παίξω», αφού σε καμιά περίπτωση δε θα ήθελα το παιδί μου μεγαλώνοντας να πει πως ο πατέρας του το έβαλε κάτω. Ήδη ήξερα πως ένιωθα κοντά στη φύση, οπότε μάλλον διάλεξα αυτό που ήξερα να κάνω καλύτερα και παράλληλα αυτό που πάντα με έκανε να ξεχνιέμαι και να γαληνεύω… Πήρα τα βουνά και τις θάλασσες! Ταυτόχρονα ξεκίνησα να ψάχνω έρευνες σχετικές με άσκηση/διατροφή και σκλήρυνση και προσπάθησα όσο μπορούσα να μην κλείνομαι σπίτι.
Ακόμα θυμάμαι τις αμφιβολίες κάποιων γιατρών για το μήπως πίεζα πολύ τον εαυτό μου. Μέχρι και πως ένας γιατρός μεγάλης ηλικίας από την ομάδα που με παρακολουθούσε μου είχε πει χαρακτηριστικά «να την ξεχάσω την γυμναστική»!
Αλλά τελικά εγώ άκουσα τη φωνούλα μέσα μου: «Πάλεψέ το»!
´´Η πρώτη μου φωτογραφία αφού διάβασα τη διάγνωση´´
Λίγους μήνες πριν τη διάγνωση έγινα μέλος στην Ελληνική Ομάδα Διάσωσης. Κάτι που με βοήθησε πολύ από διάφορες απόψεις. Τόσο σωματικά – γνωστικά, όσο και ψυχολογικά.
Το 2018 και αφού ένοιωθα αρκετά έτοιμος γράφτηκα σε Σχολή Ορειβασίας Χειμερινού Βουνού. Και σιγά σιγά μου μπήκε η ιδέα να κάνω κάποιες δράσεις που θα βοηθούσαν τόσο εμένα, όσο και συνασθενείς και συνανθρώπους μου, που ίσως έπαιρναν δύναμη και ελπίδα από αυτές. Λίγα χρόνια μετά τελείωσα το Μεταπτυχιακό της Νευροαποκατάστασης με εξειδίκευση στην Άσκηση και Σκλήρυνση και την ίδια χρονιά, μετά από αρκετή προετοιμασία, έγινα ο πρώτος Έλληνας ορειβάτης με ΣΚΠ που ανέβηκε στο Κιλιμάντζαρο, την ψηλότερη κορυφή της Αφρικής και μια από τις Seven Summits.
Γενικότερα κάθε χρονιά προσπαθώ τόσο την Παγκόσμια ημέρα ΣΚΠ, όσο και στις 23 Σεπτεμβρίου (τη μέρα που διαγνώστηκα), να κάνω κάτι ιδιαίτερο. Το 2025 για να «γιορτάσω» τα δέκα χρόνια διάγνωσης, αποφάσισα να κατέβω από τα βουνά και δοκίμασα να κάνω SUP, από το φάρο του Γυθείου, ως το φάρο στο Ταίναρο. Δυστυχώς στα 35χιλιόμετρα η σανίδα δεν άντεξε και με παράτησε (έσκασε)! Το έχω πάθει και με ανθρώπους αυτό (σίγουρα και εσείς)! Αλλά…και αυτά στη ζωή είναι! Σημασία έχει να έχουμε καλή διάθεση, να πιστεύουμε στον εαυτό μας και να μην το βάζουμε κάτω. Και κάτι άλλο. Να βρίσκουμε κάθε τι όμορφο ανάμεσα στα τόσα «άσχημα» της καθημερινότητας!
Πιστεύω πως οι περισσότεροι συνασθενείς, μετά τη διάγνωση έχουμε μάθει πως τελικά, ίσως να μην έχουν τόση αξία όσα αγχωνόμασταν και κυνηγούσαμε στη ζωή μας. Συνήθως η αξία είναι στα μικρά. Και όπως έγραψε και ο Ξενάκης. «Κάθε μέρα είναι ένα δώρο. Να το ανοίγεις. Μην το πετάς»! Αρκεί να προσδιορίσετε σωστά, ποιο είναι για σας αυτό το δώρο που θα σας κάνει να νιώσετε καλύτερα!
Φέτος το καλοκαίρι λοιπόν, ελπίζω να με βοηθήσει ο Θεός να ανέβω άλλη μια δύσκολη κορυφή! Οι κορυφές προσωπικά μου θυμίζουν τις δυσκολίες της ζωής. Για να τις περάσουμε, πρέπει να παλέψουμε και να κάνουμε βήμα-βήμα, ό,τι είναι δυνατό για να τα καταφέρουμε! Και να ξέρετε… αν το βάλετε στόχο, θα τα καταφέρετε! Είμαι σίγουρος!
Κλείνοντας θα ήθελα να σας αφήσω με μια επιγραφή από τη μονή Αμπελακίου στον Ταΰγετο…
Η ζωή μας δεν τελειώνει με μια διάγνωση! Η ζωή μας θα τελειώσει, όταν κλείσουμε τα μάτια μας! Ως τότε ονειρευτείτε και βάλτε στόχους στη ζωή σας! Ακονίστε το μυαλό σας όπως μπορείτε και βρείτε ο,τιδήποτε σας γεμίζει την ψυχούλα σας! Για μένα αυτό λέγεται βουνό, θάλασσα, Κωνσταντίνος, Στέφανος και Θεοδότη! Για άλλους μπορεί να είναι μια δραστηριότητα, μια ξένη γλώσσα, ζωγραφική, μουσική ή ο,τιδήποτε άλλο. Πιστέψτε στον εαυτό σας και στηριχτείτε στα πόδια σας και σε κανέναν άλλο!
