Αγαπημένες και αγαπημένοι μου,
Το όνομά μου είναι Γεωργία Λαχανίδου, είμαι 27 ετών και ταξιδεύω τα τελευταία 7 χρόνια με την Πολλαπλή σκλήρυνση μέσα στο σώμα, το νου, την ψυχή και τις αποσκευές μου.
Ένα όμορφο πρωινό του 2019 λοιπόν (μετά από εξέταση λογιστικης στο πανεπιστημιο παρακαλώ – 2ο εξάμηνο), έγινε και η δική μου εισαγωγή στο νοσοκομείο – όπου η μητέρα μου με πήγε σηκωτή. Είχαν εννοείται προηγηθεί συμπτώματα, οπτική νευρίτιδα στο αριστερό μάτι (δύο φορές), επισκέψεις σε γιατρούς, μαγνητικές, ανησυχία, αβεβαιότητα. Τρεις μόνο μήνες πριν της δικής μου διάγνωσης μάλιστα, έγινε εισαγωγή και στη μικρή μου αδερφή με 700 ζάχαρο, όπου και την ενημέρωσαν πως έχει και θα έχει για το υπόλοιπο της ζωής της διαβήτη τύπου 1 (το σοκ των γονιών μας είναι μια άλλη μεγάλη ιστορία για την επόμενη φορά).
Ήμουν γενικά ένα πολύ ευαίσθητο, μυγιάγγιχτο παιδί πάντα, ακόμα και ως νέα ενήλικη πλέον τότε στα 20 μου. Δεν είχα ποτέ καλές σχέσεις με γιατρούς, νοσοκομεία, αίματα, βελόνες ή φάρμακα. Θυμάμαι εκείνο το πρώτο βράδυ στο νοσοκομείο, γράφοντας ένα ποίημα, προσπάθησα να περιγράψω, σε όποιον ήθελε να με νιώσει, τον πόνο που είχα. Η αβεβαιότητα για το μέλλον ήταν τεράστια. Όσο περισσότερο το σκέφτομαι τώρα όμως, τόσο καταλαβαίνω την άγνοια και αγωνία που βίωνα. Εννοείται πως κανένας μας δεν ξέρει τι του ξημερώνει, όταν όμως σου ανακοινώνουν μια χρόνια νόσο, νιώθεις πως όλα σε καταπίνουν, σε πλακώνουν.
*Που να το ήξερα τότε, ότι 7 χρόνια μετά, θα ταξιδεύω ασταμάτητα, θα γράφω κείμενα και θα προετοιμάζω ομιλίες, καθισμένη σε ένα απόμερο λιμανάκι της Τουρκίας, πίνοντας το τσαγάκι μου, αγναντεύοντας τη θάλασσα και ακούγοντας όλα τα γλυκά κελαηδήματα των πουλιών από τα γύρω λοφάκια.
Διαβάζω γραψήματα μου, που έχω στο παρελθόν δημοσιεύσει, για τη ζωή μου με τη νόσο, μήπως και πάρω έμπνευση να γράψω κάτι, κάτι δυνατό, σταθερό, που θα μείνει σε όποιον με διαβάσει. Όμως αυτό που ζω στο τώρα μου δεν έχει προηγούμενο! Δεν υπάρχει κανένα αρκετά καλό μέτρο για να συγκριθεί η ευτυχία που βιώνω!*
Όταν χάνεις κάτι, λένε αρχίζεις να το εκτιμάς παραπάνω. Είναι αλήθεια… έχασα κι εγώ λόγω της σκλήρυνσης για 2 μήνες το φως μου, τη ματιά μου, τα χρώματα (αυτή ήταν και η πιο σοβαρή μου υποτροπή 4μιση χρόνια πριν). Είναι παράξενο να μην βλέπεις, να μην αναγνωρίζεις τους ανθρώπους σου, να τους νομίζεις για σκιές, να μην μπορείς να απολαύσεις ένα ηλιοβασίλεμα ή μια ταινία. Να σου δίνουν τα μάτια σκοτάδι, σύννεφα και λάμψεις που να μην ξέρεις τι να κάνεις με δαύτα. Και θυμάμαι πως μόνο ένα πράγμα είπα στον εαυτό μου όταν είδα ξανά: «Η ζωή είναι τώρα. Γέμισε αναμνήσεις. Θαύμασε εικόνες. Αποτύπωσε χρώματα, στιγμές. Ζήσε τόσο δυνατά και άνευ προηγουμένου, ώστε όταν (ή αν) κάτι τέτοιο σου συμβεί ξανά, ο νους σου δεν θα είναι ποτέ μόνος. Θα κρατά γερά όλα όσα του έδωσες. Μέχρι το σώμα ν’ αποφασίσει πως είναι ώρα ν’ αναδυθείς ξανά από το μαύρο.»
Όλοι μας μπορούμε να μιλάμε ώρες ατελείωτες για τις πικρές αναμνήσεις μας από την όλη μας εμπειρία με την Σκλήρυνση. Τους πόνους, τα μουδιάσματα, την κούραση, τις θεραπείες που τελειωμό δεν έχουν (βρίσκομαι ήδη στην τρίτη), την αλλαγή του σώματός μας, του νου, της διαύγειας. Αυτή τη φορά ας μιλήσουμε όμως για κάτι άλλο. Ας μιλήσουμε για την αγάπη… την ηρεμία, τη γαλήνη, τη φύση μας. Αρχισα να κάνω τα πρώτα μου δειλά βήματα, όταν επέτρεψα στον εαυτό μου να αρχίσει να δοκιμάζει πράγματα που κάποτε έτρεμα ή αγνοούσα. Πάντοτε ένιωθα πως είχα μια στενή σχέση με τη φύση γύρω μου όμως ποτέ δεν άφησα το εγώ μου αρκετά «γυμνό» για να δω την αλήθεια. Όλοι είμαστε κομμάτι αυτού του τεράστιου κόσμου γύρω μας. Με τον ίδιο τρόπο που φερόμαστε, την ενέργεια που απελευθερώνουμε, η ίδια θα γυρίσει πίσω σε εμάς. Ξεκίνησα, λοιπόν, να μιλάω πιο αγνά και γλυκά σε όλα όσα μπορώ και βλέπω γύρω μου. Τα λουλούδια, τα φυτά, τα δέντρα, τις πεταλουδίτσες μου που τόσο πλέον αγαπώ, τα ζώα, τις θάλασσες, τον αέρα, τον εαυτό μου. Κάθομαι και σκέφτομαι μερικές φορές πόσο δραματικά άλλαξε η καθημερινότητά μου απλά και μόνο από τον τρόπο που φέρομαι και σέβομαι το κάθε τι που συμβαίνει γύρω μου. Η καλοσύνη μού δίδαξε, όχι μόνο να αγαπώ πιο ουσιαστικά, αλλά και να στέκομαι μπροστά, με νου και πνεύμα διαυγή, σε όλα όσα μου συμβαίνουν.
Η ζωή αρχίζει να μας αποκαλύπτεται όταν αποφασίσουμε τελικά να της δώσουμε την ευκαιρία να μας αγκαλιάσει. Προσωπικά έδωσα αυτή την ευκαιρία στη δική μου ζωή, όταν δέχτηκα, 3 χρόνια πριν, το αίτημα της Ελληνικής εταιρείας για τη Σκλήρυνση κατά Πλάκας να παρευρεθώ σε ένα ιστιοπλοϊκό ταξίδι στην Αθήνα. Υπάρχει ένας οργανισμός λοιπόν, OOHC, που παίρνει άτομα με σκλήρυνση (ανεξαρτήτως σταδίου ή κινητικότητας) από κάθε γωνιά του πλανήτη και όλοι μαζί φεύγουν για ταξίδια.
Εγώ; Δεν είχα ιδέα για ποιο λόγο βρίσκομαι εκεί. Έλεγα στον εαυτό μου «Εεε Γεωργία θα βοηθήσεις κόσμο, χώρα σου είναι, θα προσπαθήσεις να εξυπηρετήσεις όποιον χρειάζεται το οτιδήποτε.» Όλα καλά. Έλα όμως που το συγκεκριμένο ταξίδι άλλαξε εντελώς τον τρόπο που βλέπω τον κόσμο γύρω μου.
Γνώρισα τόσους πολλούς ανθρώπους, γενναίους, χαρούμενους, ατρόμητους. Ανθρώπους που δεν άφησαν μια διάγνωση να τους ορίσει, που αδιαφόρησαν για τα εμπόδια, τις αποστάσεις, και ενώθηκαν όλοι μαζί, όχι για τίποτε άλλο, αλλά για να περάσουν όμορφα, να διασκεδάσουν, να γελάσουν, να ξεχαστούν. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν: «Πώς μπορώ να γίνω φίλη τους; Πώς μπορώ να μάθω πως το κάνουν; Πώς άφησαν πίσω τους τις νόρμες, τα στίγματα;». Με περηφάνια έχω να πω πως, τρία χρόνια μετά, στο σήμερα, είμαι κι εγώ μέρος της κοινότητας αυτής και συνεχίζω να ταξιδεύω ακόμα μαζί τους!
Είναι κάτι πολύ μοναδικό να βλέπεις σε πραγματικό τόπο και χρόνο, τη ζωή που πάντοτε ονειρευόσουν αλλά πίστευες ακατόρθωτη, να συμβαίνει για άλλους ανθρώπους μπροστά στα μάτια σου. Δεν το ήξερα τότε, αλλά μέσα σε όλους αυτούς τους ανθρώπους, υπήρχε και ένας γενναίος άνδρας που, τρία χρόνια και πολλές πτήσεις ΗΠΑ – Ελλάδα μετά, βαδίζει πλάι μου ως σύντροφός μου πλέον στη ζωή και στη νόσο μας.
Σήμερα, ζω και ταξιδεύω με αυτόν τον άνθρωπο κάθε μέρα. Μαζί αλλάζουμε, παλεύουμε, μαθαίνουμε, μοιραζόμαστε στιγμές αγάπης και αδυναμίας (έχουμε μπόλικες από αυτές) και αφήνουμε χώρο ο ένας στον άλλον να μεγαλώσουμε πνευματικά, συναισθηματικά, να αγαπήσουμε τις ζωές μας, να ανθίσουμε. Είναι παράξενο δύο άνθρωποι με σκλήρυνση να ζουν μαζί κάτω από την ίδια στέγη. Κουβαλάμε και οι δυο μας ένα παρελθόν και ένα αυτοάνοσο, το οποίο επηρεάζεται από την πιο μικρή απόφαση ως την πιο μεγάλη. Συνειδητά επιλέγουμε κάθε μέρα ο ένας τον άλλον, αλληλοβοηθιόμαστε, σεβόμαστε και στηρίζουμε. Ότι υπάρχει πόνος, υπάρχει. Όπως και συμπτώματα, αγανάκτηση, ταλαιπωρία. Και εμείς μέσα στη “φωλίτσα”
μας τα έχουμε πάντοτε επί 2.
Αυτό όμως ούτε μια στιγμή δεν μας σταμάτησε από το να ζήσουμε, να κάνουμε ταξίδια, να βγούμε στη θάλασσα, να μπούμε σε αεροπλάνα, να γυρίσουμε σπίτι μας κομμάτια και μετά από λίγο να τα κάνουμε πάλι όλα από την αρχή (ο ίδιος έχει πετάξει από ΗΠΑ ήδη 6 φορές τα τελευταία 2 χρόνια στην Ελλάδα για χάρη της σχέσης μας). Προχωράμε μαζί λοιπόν. Χέρι χέρι, πλάι πλάι, μερικές φορές ακόμα και κούτσα κούτσα, αφού μας έχει τύχει να έχουμε και οι δυο μας υποτροπή ταυτόχρονα. Πόσο αστείο, στενάχωρο και λυτρωτικό ταυτόχρονα;! Δεξί αδύναμο πόδι εκείνος, αριστερό εγώ. Αλλά είχαμε ένα λειτουργικό πόδι αριστερό ο ένας και ένα δεξί ο άλλος. Και έτσι περπατήσαμε για όσο χρειάστηκε, και έξω, στον δρόμο, αλλά και στη ζωή μας.
Κάθε βράδυ, πέφτοντας για ύπνο, παίρνει ο καθένας μας την δική του Σκλήρυνση πρώτα από το χεράκι και όλοι μαζί, οι τέσσερις μας, αποκοιμιόμαστε αγκαλιά. Και το πρωί, ξυπνάμε πάλι όλοι μαζί για να πιούμε καφέ, να φάμε πρωινό, να ποτίσουμε τα φυτά μας, να πάμε σούπερ μάρκετ, για έναν περίπατο, σε έναν γιατρό, ένα ραντεβού. Και όσο δύσκολο κι αν είναι, όταν έρχεται εκεί η ώρα, διπλώνουμε τη Σκλήρυνση μας απαλά, την τοποθετούμε πάνω στα ρούχα μας, κλείνουμε τις βαλίτσες μας και φεύγουμε για τα ταξίδια μας. Τις παίρνουμε μαζί μας πάντοτε για να τους δείξουμε πως όλοι μαζί είμαστε μια ομάδα, πως δεν τις ξεχνάμε. Γιατί στην τελική αυτές μας έφεραν κοντά.
Το να βρίσκεις την αγάπη μέσα σε ένα τόσο σκοτεινό και απρόβλεπτο μονοπάτι, είναι από τους μεγαλύτερους θησαυρούς που θα μπορούσε να μου φέρει η ζωή. Έχει μια μαγεία να έχεις πίστη στη ζωή να σε πάει όπου θέλει. Κάθε μέρα συλλογίζομαι «πως ήρθαν όλα έτσι» και σε αυτό που καταλήγω είναι πως μόνο έτσι θα μπορούσαν να είχαν έρθει, γιατί αυτό ήταν το σχέδιο και το γραφτό μου από την αρχή. Κάθε μέρα, κάθε μικρή κίνηση, κάθε μικρό βήμα μου αποδεικνύει πως δε θα μπορούσα να είμαι πουθενά αλλού παρά εδώ μόνο που βρίσκομαι σήμερα. Με όλα όσα έζησα, όλα όσα πέρασαν, είτε κάποιος θέλει να τα κατονομάσει κακουχίες, τύχη, ευλογία ή γραφτό μου.
Δε θύμωσα ποτέ μου με αυτό μου το βίωμα της Σκλήρυνσης. Θα μπορούσα πολύ εύκολα να είμαι “θυμωμένη”. Να τη βρίζω, να την καταριέμαι, να την κατηγορώ, αγνοώ, να την εκδικούμαι. Από την αρχή την είδα σαν κομμάτι μου, κάτι δικό μου, ίσως κάτι που εγώ μου δημιούργησα. Ίσως για να με γλιτώσω, ίσως να με σώσω, να με μεγαλώσω σε ένα καλύτερο πλάσμα, πιο φωτεινό. Να με λυτρώσω από έναν κόσμο, μια συνήθεια, μια “πραγματικότητα” που πάντα ένιωθα πως δεν είναι για μένα, δεν ανήκω. Και το πιστεύω. Το πιστεύω αληθινά. Ό,τι μας συμβαίνει το δημιουργούμε εμείς, το εκπέμπουμε, για κάποιο λόγο, εμείς οι ίδιοι και, έπειτα, το μαγνητίζουμε.
Τέλος, θα ήθελα όλοι μας να φιλήσουμε στοργικά και να δώσουμε μια αγκαλιά ευγνωμοσύνης στους φροντιστές / συντρόφους / κουβαλητές μας. Για όσα πέρασαν και περνάνε και εκείνοι, φωναχτά ή σιωπηλά. Εγώ θα το κάνω για τους γονείς μου. Ξέρω πως ανησυχούν για μένα και τους ευγνωμονώ γι’ αυτό. “Βρες μια δουλειά σταθερή βρε πουλάκι μου να ησυχάσουμε κι εμείς. Τακτοποιήσου. Δε θα μπορούμε να σε στηρίζουμε για πάντα. Μεγαλώνεις. Δες τι θα κάνεις με το μέλλον σου.” τους ακούω μόνιμα να λέμε όποτε τους ανακοινώνω τον επόμενο προορισμό μου, το επόμενο ταξίδι. Μακάρι, και το εύχομαι μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου, να μπορούσα να τους εξηγήσω την πίστη μου. Το πόσο πολύ πιστεύω σε μένα, τον εαυτό μου και τη δύναμη της ζωής μου. Να τους δείξω όλες εκείνες τις μικρές στιγμές που μου συμβαίνουν καθημερινά, όλα τα σημάδια που μου αποκαλύπτονται στο “τώρα” μου, πως δεν είμαι μόνη και ποτέ τελικά δεν ήμουν.
Κάποτε διάβασα πως το σύμπαν δεν καταλαβαίνει τον χρόνο. Παρελθόν, παρόν και μέλλον είναι ένα και είναι αυτό που εμείς δημιουργούμε, σκεφτόμαστε, θυμόμαστε, αναπαράγουμε, ελπίζουμε και φθονούμε. “Είμαι χαρούμενη. Είμαι ευτυχισμένη. Είμαι αρκετή. Είμαι υγιής. Είμαι γελαστή. Είμαι ικανή. Είμαι ζωντανή. Είμαι παρούσα”. Αυτές οι φράσεις αντηχούν στο μυαλό και στο περιβάλλον μου. Και η φωνή μου είναι καθαρή, βροντερή. Όλα γύρω μου μού φωνάζουν κάθε στιγμή πως, από όλες τις πιθανότητες που θα μπορούσαν να υπάρχουν, εγώ ζω αυτή που με κρατάει τον άνθρωπο που είμαι σήμερα. Παρά τις αναταράξεις, οραματίζομαι μια ζωή γεμάτη φως και δύναμη. Κι αν αυτό σίγουρα καθόλου σε κάποιους γύρω μου δεν τους αρκεί, αρκεί για μένα, και αυτό για την ώρα μου είναι αρκετό!
Με αγαπάω πολύ! Σε βάθος, σε ποσότητα και ποιότητα. Και μαζί με την αγάπη μου για εμένα, κουβαλάω και την αγάπη μου για όλους και όλα γύρω μου. Ανθρώπους, ζώα, φύση. Και θέλω να το λέω και να το εκφράζω παντού. Να το υπενθυμίζω στον εαυτό μου, να το καυχιέμαι στους “ξένους” και στους “περαστικούς”, να το στέλνω με κύματα ενέργειας όσο πιο μακριά μπορεί να πάει. Γιατί πάντα γυρνάει πίσω. Γιατί αυτή η αγάπη μου, που τόσο τελικά την παρεξηγούσα τόσα χρόνια και νόμιζα για αδυναμία μου, αυτή είναι που με σώζει, που με κινεί. Με ζωντανεύει κάθε μέρα. Με κάνει να χαμογελώ. Όσο έχω εμένα, δε φοβάμαι τίποτα. Όσο έχω εμένα, μπορώ να καταφέρω τα πάντα. Και το κάνω. Κάθε μέρα.
Το μυστικό τελικά είναι να φέρεσαι στη ζωή σου σαν από πάντοτε να ήταν χρυσός. Μόνο έτσι θα αποκτήσεις χρυσό για ζωή.
30/05 είναι η Παγκόσμια ημέρα για την Σκλήρυνση κατά Πλάκας.
30/05/2019 έγινε και η διάγνωσή μου.
30/05/2026 θα γιορτάσω τα 7α γενέθλιά μου.
Και συνεχίζουμε… απρόβλεπτα, άγνωστα, ασταμάτητα με ελπίδα, έρωτα, αγάπη, χαμόγελα και δημιουργικότητα.
ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΤΑΞΙΔΙΑ!
