Ονομάζομαι Αναστασία και η διάγνωση της Σκλήρυνσης Κατά Πλάκας το 2019, στα 31 μου, με βρήκε σε μια περίοδο γεμάτη όνειρα και δημιουργία. Παρά την αιφνίδια αυτή είδηση, αποφάσισα ότι η ζωή μου θα συνεχιστεί κανονικά — όχι από πείσμα, αλλά από βαθιά ανάγκη να παραμείνω ο εαυτός μου: δραστήρια, κοινωνική, παρούσα στην εργασία μου ως δασκάλα ειδικής αγωγής και ενεργή στην καθημερινότητά μου.
Σήμερα, στα 37 μου, είμαι σύζυγος και μητέρα ενός κοριτσιού που ήρθε στη ζωή πριν από δύο χρόνια και την ολοκλήρωσε με έναν τρόπο που μόνο η μητρότητα μπορεί. Η απόφαση να γίνω μητέρα δεν ήταν εύκολη. Είχε σκέψεις, αγωνίες, ατελείωτες συζητήσεις με τους γιατρούς μου και αμέτρητες νύχτες που αναρωτιόμουν αν το σώμα μου θα αντέξει, αν θα μπορώ να είμαι η μαμά που ονειρεύομαι: παρούσα, δραστήρια, σταθερή.
Η εγκυμοσύνη και η λοχεία είχαν τις δικές τους προκλήσεις, όχι μόνο πρακτικές αλλά και συναισθηματικές. Κουβαλούσα μέσα μου δύο μεγάλους φόβους: τον φόβο μιας πιθανής έξαρσης και τον φόβο ότι ίσως η ενέργειά μου να μην είναι αρκετή για να ανταποκριθώ στις απαιτήσεις ενός μωρού. Κι όμως, με την ιατρική παρακολούθηση, τις νέες θεραπείες και μια βαθιά πίστη ότι αξίζω να ζήσω τη χαρά της μητρότητας, όλα πήγαν καλά.
Σήμερα, κοιτάζοντας πίσω, νιώθω απέραντη ευγνωμοσύνη. Η κόρη μου δεν μου άλλαξε απλώς τη ζωή· μου έδωσε ένα καινούργιο κέντρο βάρους. Μου έδωσε το μεγαλύτερο κίνητρο να φροντίζω τον εαυτό μου και να μπαίνω κάθε μέρα στη διαδικασία να επιλέγω την υγεία, τη σταθερότητα και την ηρεμία. Κάθε πρωινό ξύπνημα, κάθε βήμα στη δουλειά, κάθε οικογενειακή βόλτα είναι μια μικρή υπόσχεση που δίνω στον εαυτό μου: να είμαι εδώ για εκείνη — τώρα και στο μέλλον.
Γιατί κάθε μητέρα, και ίσως λίγο περισσότερο μια μητέρα που ζει με μια χρόνια πάθηση, έχει το ίδιο βασικό όνειρο: να είναι υγιής για να δει το παιδί της να μεγαλώνει, να προοδεύει, να βρίσκει τον δρόμο του. Όνειρο να είναι δίπλα του στις χαρές, στα πρώτα βήματα, στα σχολικά χρόνια, στις δυσκολίες, στις επιτυχίες. Να μπορεί να το στηρίξει όχι μόνο με λόγια, αλλά με παρουσία, με σταθερότητα και με δύναμη.
Η Σκλήρυνση Κατά Πλάκας δεν με εμπόδισε να γίνω μητέρα. Αντίθετα, μου έδωσε μια μοναδική οπτική: να εκτιμώ περισσότερο τη στιγμή, να φροντίζω το σώμα μου με ευθύνη, να αναγνωρίζω τα όριά μου χωρίς να τα αφήνω να με περιορίζουν. Με έκανε να ονειρεύομαι πιο καθαρά και πιο ώριμα.
Και πάνω από όλα, με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι η μητρότητα δεν χρειάζεται τελειότητα. Χρειάζεται παρουσία. Χρειάζεται ουσιαστική επαφή. Και χρειάζεται μια μαμά που προσπαθεί κάθε μέρα — όπως και εγώ.
Πέρα από τη μητρότητα, σημαντικό κομμάτι της ζωής μου είναι και ο ρόλος μου ως σύζυγος. Ο άντρας μου στάθηκε δίπλα μου από την πρώτη στιγμή, με κατανόηση, πραότητα και δύναμη. Στα χρόνια που πέρασαν, μάθαμε να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον όχι μόνο στις προκλήσεις, αλλά και στις μικρές καθημερινές στιγμές. Η Σκλήρυνση Κατά Πλάκας δεν δοκίμασε μόνο εμένα· δοκίμασε και τη σχέση μας, την υπομονή μας και την ικανότητά μας να βλέπουμε τη ζωή ως ομάδα. Και τελικά μας ένωσε ακόμη περισσότερο. Με την ίδια αγάπη που εκείνος ήταν δίπλα μου, έτσι κι εγώ θέλω να είμαι γερή, δυνατή και παρούσα για εκείνον. Θέλω να μπορώ να στηρίζω τον άνθρωπο που με στηρίζει, να μοιραζόμαστε μαζί χαρές, δυσκολίες και όνειρα — πάντοτε ως σύμμαχοι, πάντοτε μαζί.
Θέλω να στείλω ένα μήνυμα σε κάθε άνθρωπο που βρίσκεται σε παρόμοιο μονοπάτι: η ζωή δεν σταματά στη διάγνωση. Η ζωή συνεχίζεται — και μπορεί να συνεχιστεί όμορφα, δημιουργικά και πλήρως. Με ενημέρωση, συνεργασία με τους γιατρούς, σύγχρονες θεραπείες και προσαρμογές εκεί όπου χρειάζεται, μπορούμε να ζούμε μια καθημερινότητα γεμάτη ποιότητα, αξιοπρέπεια και χαρά.
Η Σκλήρυνση δεν με καθόρισε. Με διαμόρφωσε. Με έκανε πιο δυνατή. Μου δίδαξε πως μπορώ — όπως όλες οι γυναίκες — να είμαι ταυτόχρονα επαγγελματίας, σύζυγος, μητέρα και άνθρωπος με όνειρα. Είναι ένα ταξίδι με προσαρμογές αλλά και με αμέτρητες δυνατότητες. Ένα ταξίδι που συνεχίζω με δύναμη, συνειδητότητα και πίστη ότι μπορώ να είμαι όλα όσα θέλω να είμαι: γυναίκα, σύζυγος, μητέρα και άνθρωπος με όνειρα.
