Το μόνο που ξέρω είναι πως χαμογελάω ξανά και νιώθω αισιόδοξηΤο μόνο που

<!--:el-->Το μόνο που ξέρω είναι πως χαμογελάω ξανά και νιώθω αισιόδοξη<!--:--><!--:en-->Το μόνο που

Δεν ξέρω πως θα σας φανεί η ιστορία μου, σκέφτομαι πως ίσως και άλλοι να έχουν ζήσει κάτι ανάλογο όμως όσο πόνο κι άν βίωσα τώρα έχω μάθει να ζω και την έχω αγαπήσει την ασθένεια μου. Ο πρώτος έντονος πόνος στο δεξί μάτι ήρθε τον Σεπτέμβριο του 2001. Σιγά! Δεν είναι τίποτε είπα , ψύξη είναι θα περάσει! Δεν έδινα σημασία σε τίποτα, απο την χαρά μου αφού την Πρωτοχρονιά αρραβωνιαζόμουν με τον αγαπημένο μου! Οι μέρες περνούσαν, ο πόνος συνέχιζε και μεγάλωνε ώσπου είπα, καλά εντάξει θα πάω σε οφθαλμίατρο μετά τις γιορτές. Όντως τη νέα χρονιά πήγα, ώσπου η γιατρος μου, υποψιασμένη με έβαλε να κάνω μια σειρά εξετάσεων γιατί κάτι ήθελε να δει. Η τελευταία εξέταση στην σειρά ηταν MRI. Θυμάμαι ακόμη το συμπέρασμα "Ευρύματα Απομυελυνωτικής Νόσου". Τι ήταν αυτό είπα απο μέσα μου. Μαζί μου εκείνο το απόγευμα ο αγαπημένος μου και η αδερφή του (γιατρος στο επάγγελμα). Αυτή ήταν και η αρχη του μαρτυρίου μου.  Μέσα σε επτά μέρες απο την χαρά μου γκρεμίστηκαν όλα για μένα! Έβλεπα προσωπα χαμένα γύρω μου και κατηγορούσα τον εαυτό μου για αυτό! Προσπαθούσα να παρηγορήσω τους γονείς μου, τον αγαπημένο μου και την οικογένειά του. Μέσα σε όλο αυτο η αδερφή του μου πρότεινε τον γιατρό που τελικά με ανέλαβε. Στις 22 Φεβρουαρίου 2002 έχω πλέον την επίσημη ανακοίνωση απο Νευρολόγο ότι έχω ΣΚΠ και βρίσκομαι στο κενό! Η ζωή μου αλλάζει έχοντας πλέον για παρέα μου την ιντερφερόνη. Για 1 χρόνο έκλαιγα καθημερινα τα βράδια μόνη μου, ενώ σε όλους έδειχνα δυνατή και τους εμψύχωνα. Όμως αυτό δεν ήταν αρκετό για την οικογένεια του. Αυτή η γυναίκα που θέλει να λέγεται γιατρός και έδωσε όρκο, άρχισε τον πόλεμο! Θα κατέστρεφα την ζωη του αδερφού της γιατί σε 5 χρόνια θα ήμουν ανάπηρη και πως δεν θα είμαι ικανή ουτε παιδιά να αποκτησω!!!! Υπέμενα σιωπηλα χωρίς να απαντώ. Λάθος μου! Σε 1 χρόνο μέσα και δεύτερη ώση στην σπονδυλική στήλη! Ανήμερα της γιορτής μου ήμουν στα εφημερεύοντα του Ευαγγελισμου γιατί δεν μπορούσα να κουνήσω τα πόδια μου και ο πόλεμος να συνεχίζεται για να χωρίσω αυτόν που αγαπούσα. Εγω όμως συνέχιζα την τιμωρία μου. Ο γιατρος μου γνώστης όλων αυτών των γεγονότων με παρακαλούσε να μείνω μακριά απο τις ''κακές παρέες'' στην ζωή μου δίνοντας μου και μία συμβουλή "αγάπα την αρρώστια σου για να σε αγαπήσει και αυτή". Ακολούθησα την συμβουλή του, και την αγάπησα όμως ο χωρισμός δεν ήρθε ή δεν τον επεδίωξα αμέσως, ήρθε το 2009. Μέσα σε αυτά τα χρόνια οι προσβολές και η κακία συνεχιζόταν, το μόνο που άλλαξε ήταν η αγωγή μου. Η ιντερφερόνη δεν με ήθελε άλλο και το 2007 ξεκίνησα Tysabri που κράτησε για 36 μήνες. Στις 06 Δεκεμβρίου 2010 έκανα την τελευταία δόση και σήμερα είμαι ''καθαρή'' χωρίς καμία ένδειξη, με νέα σχέση στην ζωή μου, χωρίς να περιμένω κάτι. Το μόνο που ξέρω είναι πως χαμογελάω ξανά και νιώθω αισιόδοξη για το μέλλον! Και αυτό είναι που θέλω να πω σε όλους εκείνους και εκείνες που μπορεί να νιώθουν οτι βιώνουν ένα μαρτύριο. Ας θρηνήσουν, αν το θέλουν, όμως για λίγο, γιατί μετά έρχεται μια άλλη μέρα! Να έχουν πίστη, υπομονή και δύναμη, το χαμόγελο και την αισιοδοξία! Σας ευχαριστώ πολυ! Ακόμη και αν δεν δημοσιευθει, ήταν ένα είδος θεραπείας ψυχής για μένα. Να είστε ολοι καλά, Ελένη.

Μοιράσου το: