Ιστορίες

Το να έχεις Σκλήρυνση Κατά Πλάκας σημαίνει πως έχεις ακριβώς τις ίδιες ανάγκες και τα ίδια δικαιώματα με εκείνον που δεν έχει. Την ανάγκη για αγάπη και το δικαίωμα στον έρωτα. Η άγνοια, ορισμένες φορές, οδηγεί σε συμπεριφορές που κάνουν τον ασθενή να νιώθει πως είναι πραγματικά άρρωστος. «Νιώθω μοναξιά εδώ και πολύ καιρό. Θα μου ήταν νομίζω πιο εύκολο, αν εκτός από την οικογένεια μου και τους φίλους μου είχα πλάι μου και μια γυναίκα. Πιστεύω ότι υπάρχει ρατσισμός στα άτομα με ειδικές ανάγκες. Δεν μπορούν να σε δουν σαν φυσιολογικό ενώ είμαστε όλοι ίσοι. Περιστασιακές σχέσεις έκανα, της μιας βραδιάς, που δεν χρειάζεται να πεις περισσότερα από το όνομα σου και την οδό του σπιτιού σου»., λέει ο...

Διαβάστε περισσότερα

Έως το 2006 δεν γνώριζα τι είναι η σκλήρυνση κατά πλάκας. Το 1999, σε ηλικία 22 ετών και έχοντας μόλις εκπληρώσει τη στρατιωτική μου θητεία πέρασα σχεδόν δύο εβδομάδες με ένα έντονο μούδιασμα σε όλο μου το σώμα, αλλά οι εξετάσεις στην (τότε) γιατρό μου δεν έδειξαν κάτι τέτοιο. Ακολουθώντας συγκεκριμένη διατροφή, τα συμπτώματα μετά από λίγο καιρό υποχώρησαν εντελώς και είναι αλήθεια ότι δεν έδωσα ιδιαίτερη βαρύτητα.  Τα χρόνια περνούσαν και σχεδόν το είχα ξεχάσει. Για να είμαι ειλικρινής, ακόμα και τώρα εκείνη η περίοδος είναι λίγο «θολή» στη μνήμη μου. Και γενικά είχα καλή μνήμη. Το 2006, στα 29 μου χρόνια, ξαναπαρουσιάστηκε το μούδιασμα. Αυτή τη φορά από τη μέση και κάτω. Η παθολόγος μου αμέσως κατάλαβε και...

Διαβάστε περισσότερα

Δεν ξέρω πως θα σας φανεί η ιστορία μου, σκέφτομαι πως ίσως και άλλοι να έχουν ζήσει κάτι ανάλογο όμως όσο πόνο κι άν βίωσα τώρα έχω μάθει να ζω και την έχω αγαπήσει την ασθένεια μου. Ο πρώτος έντονος πόνος στο δεξί μάτι ήρθε τον Σεπτέμβριο του 2001. Σιγά! Δεν είναι τίποτε είπα , ψύξη είναι θα περάσει! Δεν έδινα σημασία σε τίποτα, απο την χαρά μου αφού την Πρωτοχρονιά αρραβωνιαζόμουν με τον αγαπημένο μου! Οι μέρες περνούσαν, ο πόνος συνέχιζε και μεγάλωνε ώσπου είπα, καλά εντάξει θα πάω σε οφθαλμίατρο μετά τις γιορτές. Όντως τη νέα χρονιά πήγα, ώσπου η γιατρος μου, υποψιασμένη με έβαλε να κάνω μια σειρά εξετάσεων γιατί κάτι ήθελε να δει. Η τελευταία εξέταση στην σειρά...

Διαβάστε περισσότερα
Μιλώντας για την αρρώστια τη φέρνεις στο ίδιο επίπεδο με...

Μήπως είμαστε τα αφανή θύματα του Τσέρνομπιλ»; Καταμεσής ενός καυτού Ιούλη, εν μέσω μιας γρανίτας λεμόνι και μίας κρύας σοκολάτας, ο φίλος μου, ο Κώστας έψαχνε πάλι μια δικαιολογία για την αρρώστια, που πέντε χρόνια πριν του χτύπησε την πόρτα και εισέβαλε απρόσκλητη στη ζωή του. Καχύποπτος -και πώς να μην είναι μετά απ’ όλα αυτά- ψάχνει από τότε έναν επαρκή και αρκετά ισχυρό λόγο να δικαιολογήσει αυτό που του συνέβη, που δεν έπρεπε ποτέ να του συμβεί, μα κάποιος κακός θεός τον ζήλεψε και τον τιμωρεί για το κακό που ποτέ δεν έκανε. Δεν είναι ο μόνος. Όλοι όσοι έχουμε ασθενήσει, περνάμε μια τέτοια φάση. Άλλος περισσότερο κι άλλος λιγότερο. Γιατί η σκλήρυνση κατά πλάκας μοιάζει πάντα να ήρθε...

Διαβάστε περισσότερα
Μου εξήγησε ο γιατρός μου τι είναι η ΣΚΠ και...

Πριν από 5 χρόνια έτσι ξαφνικά άρχισα να ζαλίζομαι και να κάνω συνέχεια εμετό. Πήγα στο γιατρί και μου είπε πως έχω ίλυγγο και μου έδωσε χάπια. Δεν έγινε τίποτα και αυτό συνεχίστηκε για 3 μήνες χωρίς αποτέλεσμα. Κάθε μέρα εμετό ώσπου στο τέλος ξύπνησα μία μέρα, σηκώθηκα κι έπεσα κάτω. Είχε μουδιάσει όλη η δεξιά μεριά μου. Στη συνέχεια της μέρας είχε μουδιάσει το πρόσωπό μου από αριστερά και είχα ένα πολύ δυνατό βουητό στο δεξί αυτί. Το αριστερό μου μάτι δεν κουνιόταν καθόλου αλλά το δεξί πήγαινε πάνω- κάτω συνέχεια με αποτέλεσμα να μην μπορώ να δω τίποτα. Πήγα στο νοσοκομείο και κατευθείαν μου έκαναν εισαγωγή. Μου έκαναν εξετάσεις συνέχεια για μία ολόκληρη μέρα. Στη μαγνητική κάτι είδαν...

Διαβάστε περισσότερα

Ότι δεν με σκοτώνει με κάνει πιο δυνατή. Πόσο απλή και κανονική μπορεί να είναι η ζωή ενός ανθρώπου? Γεννήθηκα σε ένα όμορφο χωριό της Ηπείρου. Πολύ νωρίς οι γονείς μου μετανάστευσαν στην Γερμανία. Εκεί μεγάλωσα κι εγώ όπου στα 18 μου αποφάσισα να έρθω στην Ελλάδα για σπουδές. Όταν το 2003 αποφοίτησα από το Τμήμα Μηχανολογίας του ΤΕΙ Πειραιά, υπήρχε για μένα και τον τότε σύντροφο μου και νυν σύζυγο μου, πλέον μόνο ένας δρόμος που οδηγούσε στην επαγγελματική επιτυχία κι αυτός μας πήγαινε πάλι πίσω στην Γερμανία. Εργάστηκα 3 χρόνια στα ΚΤΕΟ στην Γερμανία ως Τεχνικός έλεγχου Οχημάτων, όταν κατά το δεύτερο έτος της εργασίας μου εκεί, άρχισαν να συμβαίνουν περίεργα πράγματα. Ήταν Αύγουστος του 2004, όταν ξαφνικά...

Διαβάστε περισσότερα

Γειά σας, ονομάζομαι Θανάσης και σε λίγο καιρό κλείνω τα 18 μου. Έμαθα πριν από πέντε χρόνια πως ο πατέρας μου πάσχει από ΣΚΠ. Στην αρχή πόνεσα, έκλαψα και απόρησα "γιατί σε μένα?". Παρόλα αυτά με τον καιρό η ιδέα ωρίμασε στο μυαλό μου και αντί να νιώθω αδικημένος και χτυπημένος από τη ζωή άρχισα να μελετώ τη συγκεκριμένη ασθένεια. Έπρεπε να ωριμάσω πιο γρήγορα από τα άλλα παιδιά καθώς μέσα σε 5 χρόνια είδα το ποσοστό αναπηρίας του πατέρα μου να αγγίζει το 80%. Δεν το έβαλα κάτω και τις σφαλιάρες που πήρα από τη ζωή τις ανταποδίδω τώρα με το παραπάνω. Είναι δύσκολη όντως η όλη κατάσταση αλλά έχω πίστη και αισιοδοξία και έμαθα να κοιτάζω πάντα τη...

Διαβάστε περισσότερα
Η ΣΚΠ με έχει

Η ΣΚΠ για μένα διαγνώστηκε το 1991. Μετά από 1 μήνα εξετάσεων πηγαίνω διακοπές στη Λέσβο όπουκαι γνωρίζω έναν κούκλο Ελβετό με τον οποίο έκανα σχεση. Πάνω στο χρόνο χωρίζουμε και ο καθένας συνεχίζει την ζωή του. Το 1996 παντρεύομαι και χωρίζω το 2005 και όλα αυτά γιατί συνάντησα ξανά τον Ελβετό το 2004 στη Λέσβο και αναζωπυρώθηκε ο έρωτάς μας. Έτσι αποφάσισα να τα αλλάξω όλα! Παραιτήθηκα από την εργασία μου, χώρισα κι έσβησα "εστίες" και από το 2005 μένω στο νησί με τον Ελβετό και δεν θέλω να γυρίσω στην Αθήνα. Το κυριότερο μέσα σε όλα αυτά είναι ότι η ΣΚΠ με έχει "ξεχάσει". Ίσως επειδή δεν της δίνω πλέον σημασία.... Να είσαστε όλοι καλά και ζήστε τη...

Διαβάστε περισσότερα

Καλησπέρα! Πριν από 6 μήνες περίπου, δύο μήνες πριν από το γάμο μας, μας είπαν πως ο άντρας μου πάσχει από απομυελινωτική νόσο. Γνώριζα ανθρώπους από παλιά με ΣΚΠ και οι εικόνες μου δεν ήταν και ότι καλύτερο. Όταν μπήκε στο νοσοκομείο, το πρώτο βράδυ δεν έκλεισα μάτι. Οι σκέψεις χόρευαν στο μυαλό μου σαν τρελές καθώς και τα δάκρυά μου. Δεν μπορούσα να κοιτάξω στο πρόσωπό του. Δεν είχα απαντήσεις στο απορρημένο του βλέμα, στη θλίψη των ματιών του. Ένιωθα σαν να ζούσα σε όνειρο, όπως όλοι πιστεύω, και έλεγα "να θα ξυπνήσω το πρωί και όλα θα είναι όπως και πριν". Οι μέρες ήταν ίδιες και η ψυχολογία του κάθε μέρα και χειρότερη. Θυμάμαι στο νοσοκομείο μου είχε...

Διαβάστε περισσότερα

Καλησπέρα κι απο εμενα. Είμαι 32 χρονών η σκπ με βρηκε στα 28 οπου και νοσηλευτηκα στο νοσοκομείο για 7 μερες αφού δεν μπορούσα να περπατησω. Με τη χορήγηση της κορτιζονης σταθηκα στα ποδια μου απο την πρωτη μερα. Κάνω τη θεραπεία μου εδώ και τέσσερα χρόνια και ευτυχώς είμαι παρα πολυ καλα. Συνεχίζω τη ζωή μου όπως και πριν.Δεν έχει αλλάξει τίποτα για μένα. Ελπίζω να συνεχίσω να είμαι έτσι για πολλά χρόνια ακόμα.

Διαβάστε περισσότερα